ul. Polna 1, 08-330 Kosów Lacki
25 7879041
przedszkole.kosowlacki@vp.pl

Kącik specjalisty

Created with Sketch.

Dziecko z autyzmem w przedszkolu

Autyzm dziecięcy należy do grupy tzw., całościowych zaburzeń neurorozwojowych. Zaburzenia te charakteryzują się brakiem odpowiednich dla wielu umiejętności uwarunkowanych dojrzewaniem mózgu. Zaburzenia w rozwoju dotyczą wielu sfer rozwoju i funkcjonowania dziecka. Objawy te dotyczą:
– zaburzeń interakcji społecznych,
– zaburzeń porozumiewania się,
– występowania powtarzających się, ograniczonych i stereotypowych wzorców zachowań, zainteresowań i aktywności.

Znaczenie wczesnego rozpoznawania i terapia

W przypadku autyzmu dziecięcego istotne jest postawienie diagnozy w jak najwcześniejszym okresie rozwoju dziecka. Wczesna, intensywna i wielokierunkowa terapia stwarza warunki do znacznej poprawy funkcjonowania dziecka.

Zachowania dziecka wskazujące na spektrum autyzmu

U większości dzieci autystycznych objawy widoczne są już w pierwszym roku życia. W typowym autyzmie niepokojące symptomy pojawiają się do 36 miesiąca życia. Zdarza się, że rodzice zaniepokojeni rozwojem dziecka wcześniej obserwują np.,:
– brak rozwoju mowy,
– stereotypowe zabawy,
– stereotypia ruchowe, czyli samoczynnie powtarzające się, bezużyteczne i często rytmiczne ruchy takie jak kołysanie całego ciała, kręcenie i kiwanie głową, zawijanie włosów, uderzenia w dłonie itp.,
– brak reakcji na własne imię.

Bywa wówczas, że są niesłusznie uspokajani przez otoczenie, zdarza się, że sami rodzice uruchamiają mechanizm zaprzeczenia i nie zauważają niepełnosprawności w rozwoju dziecka, dostosowując się do jego rytuałów lub potrzeby zachowania rutyny. Niekiedy czujność rodziców zostaje uśpiona.

Funkcjonowanie dziecka z autyzmem w wieku przedszkolnym

W późniejszych okresach rozwoju, gdy dziecku stawiane są coraz wyższe wymagania objawy autyzmu stają się wyraźniejsze.

W okresie przedszkolnym dziecko z autyzmem:
– może nie być zainteresowane innymi dziećmi oraz nawiązywaniem z nimi kontaktów, a także izolować się od rówieśników,
– może nawiązywać kontakt ale czynić to w sposób nieadekwatny (nie okazując zrozumienia dla potrzeb i uczuć innych osób, domaga się, aby odpowiadać rutynowo na jego stereotypowe pytania, nie zachowuje właściwego dystansu do innych, może nawiązywać kontakt w natrętny sposób nawet z obcymi osobami,
– występują u niego stereotypie ruchowe, sztywne wzory zachowań i ero stereotypowe zainteresowania,
– postępuje zgodnie z własnymi potrzebami, nie uwzględniając norm i zasad współżycia społecznego,
– domaga się zachowania schematu dnia, źle reaguje na zmiany w otoczeniu, reaguje oporem przed podejmowaniem nowych aktywności,
– często prowadzi monolog i zanudza innych swoimi wycinkowymi zainteresowaniami,
– przejawia trudności dotyczące wzajemności w komunikacji, nie daje innym możliwości wypowiedzenia się (mówi do kogoś, a nie rozmawia z kimś), nie potrafi podtrzymywać rozmowy i kontaktów społecznych,
– może nie być zainteresowane zabawami innych dzieci, a jego są mało kreatywne,
– przejawia brak tzw., zabawy funkcjonalnej- opartej na wyobraźni, naśladowaniu, pozorowaniu oraz nie wykazuje współdziałania w zabawie.

Niepokój w tym okresie może wzbudzać nadmierne aktywności ruchowe, zaburzenia koncentracji uwagi,  niską aktywność ruchową oraz napady złości, agresji i autoagresji. U niektórych dzieci pojawiają się zabawy imitacyjne, które powtarza się stereotypowo. Występuje nadmierna koncentracja na szczegółach, co pozbawia dziecko możliwości całościowego poznawania świata. Zwykle dopiero około 6 roku życia dzieci autystyczne zaczynają mówić o sobie „ja”.

Bibliografia:
Pietras T., Wituski A., Gałecki P., „Autyzm – epidemiologia, diagnoza i terapia” Wyd. Continuo, Wrocław 2010.
Pisula E., „Autyzm – przyczyny, symptomy, terapia”, Wyd. Harmonia, Gdańsk 2010.

 

 

TERAPIA LOGOPEDYCZNA DLA DZIECI – ĆWICZENIA

Terapia logopedyczna często jest długim procesem. Praca z dzieckiem w gabinecie logopedycznym jest jednym z elementów w drodze do poprawnej wymowy. Bardzo ważną rolę odgrywa również praca rodziców z dzieckiem w domowym zaciszu, dzięki której utrwalana zostaje poprawna wymowa oraz nawyki u dziecka.

Rodzice mogą spędzać czas ze swoimi dziećmi i w formie zabawy wykonywać ćwiczenia usprawniające tor oddechowy. Stosując ćwiczenia oddechowe dzieci uczą się właściwej regulacji wdechu i wydechu w czasie mówienia. Należy pamiętać o tym, aby dziecko zawsze wdychało powietrze nosem, a wydychało ustami.

Poniżej podajemy kilka przykładów ćwiczeń oddechowych, które rodzice mogą stosować podczas pracy w domu:

1. Dmuchanie na kartkę papieru z różną siłą natężenia wydmuchiwanego powietrza.

2. Dmuchanie w zwiniętą w kuleczkę watę lub kawałki papieru.

3. Dmuchanie w kolorowy wiatraczek.

4. Dmuchanie baniek mydlanych.

5. Dmuchanie przez słomkę do kubka z wodą – wywołanie burzy.

6. Nadmuchiwanie balonika.

7. Dmuchanie w balonik tak, aby nie upadł na podłogę.

8. Wdech z unoszeniem ramion do góry, wydech z opadaniem ramion.